‘Paljon kiitoksia, näkemiin.’ (‘Dank u wel, tot ziens’)

De toernooienkalender van 2008 begint met een winterse start in Noord-Europa. De Wushu Association of the Baltic and Northern countries met het correspondentieadres in St. Petersburg organiseert dit Wushu toernooi in Helsinki. Het is voor het eerst dat ik met zo’n grote afvaardiging van het Oranje Tijgerteam afreis naar het buitenland. Met elf man/vrouw sterk zijn we vertegenwoordigd en als ik de geboortedata van de deelnemers op de inschrijvingslijst zie, merk ik op dat het geboortejaar 1985 het meest voorkomt. Het kan er een jaartje onder of boven zitten, maar veel is het niet. Dat wordt dus een lowbudget jongerenreis met slapen op een slaapzaal in het Stadionhostel, zeer praktisch gelegen naast het Olympische Stadion vlakbij de Tölösporthal van Helsinki. Het blijft toch spannend, een nieuwe bestemming en als ik de vluchttijden zie belooft de terugreis ook wat avontuur, want hoe kom je ’s nachts vanuit Düsseldorf terug naar Nederland? Naast de oordoppen en het slaapmasker is het weer even puzzelen wat ik mee zal nemen in mijn kleine koffertje. Mijn knaloranje pak, want ik zit niet voor niets in het team van Oranje Tijger uit Holland. Ook mijn lichtblauwe ‘Olga Sankina’ pak met vleugelmouwen, want dat is mijn gelukspak sinds Parijs , verder mijn ‘The Netherlands’ trainingspak, ‘Be a tiger’polo, een filmcamera en de koffer zit al bijna vol. Het bestuderen van de cursus Fins die ik voor deze gelegenheid gekocht heb, beperk ik maar tot wat groeten en dankwoorden, want daar draait het toch om in het leven. Het is duidelijk, het draait weer niet om de prestaties maar om het ‘samen’. Wie zullen er allemaal naar dit toernooi komen? Het zou leuk zijn als de Russen er weer zouden zijn, want dan kijk je je ogen uit en kan ik mijn Russisch weer wat ophalen.

Wat ik me op dit moment echter nog niet realiseer is dat ik op stap ga met de ‘Chavs’. Het Oranje Tijgerteam bestaat voornamelijk uit studenten of net afgestudeerden die diep in hun hartje liever randgroepjongeren zouden zijn en zichzelf met de Engelse term ‘Chav’ (‘Aso’) betitelen. John heeft deze naam na jarenlange serieuze studie van de Engelse taal gelanceerd en draagt zelf het liefst een T-shirt met de groepsnaam. ‘Hoe gedragen ‘Chavs’ zich?’, vragen jullie je vast af. Na vijf dagen in hun territorium te zijn gedoogd kan ik simpel concluderen dat het, behalve het dragen van een trainingspak, voornamelijk draait om eten, slapen en spelen. De te leveren sportprestaties zijn slechts de vlag die deze basale lading dekken. Geen sex, drugs en rock & roll, zoals de jeugd vroeger belangrijk vond. Nee, alleen stoere sportbladen lezen, keurig in het eigen bedje slapen, geen druppel alcohol drinken en muziek beluisteren van een I-Pod met mini-ghettoblastertjes om de ‘Pirates’ tune voor de jury aan te leveren. Het zwaaien met de Oranje Tijgervlag versterkt het groepsgevoel tijdens het verblijf in de openbare ruimtes. Het spelen met een heel assortiment voetballen verbetert ondertussen de conditie en Wushutwister,  ‘ezelen’ kaartspelen, Stone Hengedomino en Sudoka’s geven wat gedoseerd plezier. At last but not least is daar het spelen met ‘Krok’ onze krokodillenbekmascotte, die ook in de sporthal de Russische jeugd zal gaan amuseren. Geef het volk ‘Brood en Spelen’ zei ooit een Romeins veldheer en dat geldt zeker voor dit team. ‘Let’s play…….’

Donderdag 7 februari 2008.

Als ik de keuken van huize Oei in Bodegraven om 11.00 uur ‘s morgens binnenstap geurt het al naar heerlijk Chinees eten dat Lilian aan het koken is voor de uitgehongerde leeuwendansers die al vanaf vijf uur vanmorgen op zijn. De vertrekdag naar Finland valt namelijk samen met de viering van het Chinese Nieuwjaar en er is voor vertrek nog even op drie plaatsen tegelijk opgetreden om wat zakgeld voor Finland te verdienen. Terwijl de dansers gulzig aan de noedels zitten, in de woonkamer voorzien van grote prijzenkasten, laden we de leeuwenpakken uit en de bagage in. Het taijipak van Jessica blijft echter aan de kapstok hangen, maar dat merken we pas op het vliegveld van Düsseldorf. Gelukkig heeft Mrs. Yin altijd meerdere taijipakken bij zich, dus er is  ‘no problem’. We rijden vlot naar Duitsland met elf Chavs in een personenwagen met Ralph achter het stuur en het busje met  Fang als Chavcoach en chauffeuse en Danny als tomtom. Krok, de mascotte, is op het laatste moment door Fang achter in het busje geworpen en de spelcompetitie begint gelijk op de achterbank, waar Jessica de scores noteert als de bek dicht klapt als iemand een fatale tand indrukt. Hij verbetert je reactiesnelheid bij onverwachtse aanvallen en hoort bij het spelprogramma dat de komende dagen als voorbereiding voor het toernooi spontaan zal worden uitgevoerd. Met het vertrek is ook het startsein voor ‘eten’ gelost en tassenvol met tumtumdozen, pakken sultana’s, mandarijnen, druiven, koekjes en blikjes frisdrank zijn al opgegeten voordat we op het vliegveld zijn. Als de etensdoos met noedels is ingeklaard, gaan de goedgevulde sandwiches op de luchthaven er in hoog tempo aan. In het vliegtuig vliegen daarna de broodjes van Berlin Air met gemak naar binnen en als we uitstappen gromt Danny na de kennismaking met de Finse gids ‘Eerst eten!’. Hij zal nog even moeten wachten, want onze gids Jussi brengt ons eerst met de bus naar het Stadionshostel. Het is ook voor de Finnen een zachte winter en wat grauwe sneeuwresten liggen naast het asfalt. Jussi, atleet en medeorganisator van het toernooi, ratelt er hyperactief in ‘vloeibaar’ Engels op los om het de buitenlandse gasten naar de zin te maken. Hij vertelt, als we nog met de koffers in de hostelhal staan, waar we moeten zijn voor het wilde nachtleven, opwindende internetadressen, de goedkoopste fastfoodrestaurants en desnoods wat architectuur zoals de kerk en het fort. Alles is vooral erg ‘Nice in summer’. Als hij uitleg geeft dat het openbaar vervoer goedkoper is met een vijfdaagse kaart, reageert hij lichtelijk onthutst op onze vraag of wij als buitenlanders ook moeten betalen, ‘dat je 80 euro boete moet betalen als je gecontroleerd wordt.’ Het weerhoudt het OT-team er niet van om zich direct hierna massaal zwart in de tram te storten om onder leiding van Danny op zoek te gaan naar een vijfdaagse kaart en vooral veel eten. Het is inmiddels half elf en het ene na het andere restaurant is al dicht en we belanden bij een obscuur Indiaas pizzatentje waar we in de huiskamer met baby voor een paar euro baggervette pizza’s kunnen eten bij een verheugde gastheer die in een keer zijn dagomzet haalt. Op de terugweg naar het hostel vliegen wat moddersneeuwballen over en weer en klinkt het voldaan uit Danny’s mond: ’Zo,ik zit vol zeg!’ De slaapzaal ziet er netjes uit, geen muizen zoals in de kamphuizen die ik gewend ben en geen schreeuwende aangeschoten collega’s die de hele nacht door gaan, maar nuchtere jonge sporters die vele uren slaap nodig blijken te hebben. Mijn doos met oordoppen zijn een welkome traktatie en het valt me eigenlijk nog mee dat ze deze ook niet opeten. Morgen een rustdag met veel slapen en eten uiteraard.

Vrijdag 8 februari 2008

Als een deel van het team zich nog wat slaperig naar de ontbijtzaal voortbeweegt staat de Italiaanse ploeg net in te checken. In de loop van de dag zullen veel delegaties uit Rusland het hostel gaan bevolken en de sportsfeer verhogen. Na het ontbijt gaan we met een deel van de Chavs een verkenning uitvoeren in de buurt en brengen een bliksembezoek aan Sealife (te duur), het gesloten Lunapark (‘Nice in summer’), spekgladde rotspartijen (te gevaarlijk) en een uitzichtpunt (te laag). Coach Fang is in tussentijd in de ontbijtzaal druk in de weer voor ons om via haar mobiel contact te krijgen met de organisatie en maakt schema’s op haar laptop. De rest van het team heeft de slaapzaal veranderd in een ogenschijnlijke ziekenboeg waar na het verorberen van een riant ontbijt met vier eieren, worstjes, toast en fruit tot diep in de middag gedroomd wordt over de te leveren prestaties. Een goede lichamelijke voorbereiding met veel rust is blijkbaar nodig voor deze atleten.

Het wordt voor de wakkere dagploeg tijd om boodschappen te doen voor de lunch, want het ontbijt is alweer verteerd. Maar liefs vier boodschappenwagentjes vol worden ingeslagen. Voor de overzichtelijkheid stelt Danny, hoofd catering, voor om ons alleen te beperken tot het inkopen van de lunch. Als om half vier deze lunch achter de kiezen zit en ook de laatste atleet eindelijk zijn bed uit is, wordt het tijd om sfeer te proeven in de sporthal. We bezoeken eerst met de lift de toren van het Olympisch Stadion op 42 meter hoogte. Als de laatste zonnestralen net door de avondschemering doorschijnen krijgen we op deze grauwe dag met temperaturen rond het vriespunt mooie plaatjes te zien van Helsinki met de baaien eromheen. Om veel prijzen af te dwingen proberen we muntjes op het smalle randje naast de toren te werpen. ‘Als het lukt, dan win je’ denken we magisch hardop. Individuele fotosessies in balans- en krijgshaftige houdingen volgen op 42 meter hoogte. We gaan daarna de sporthal verkennen. De Tölösporthalle heeft een kleinere hal voor het toernooi en een grotere waar tientallen sporten zich op dit moment tegelijk afspelen, deels in nissen. In het turngedeelte is een reuzentrampoline en een schuimrubberbak, waar een deel van de groep zich nu al op verheugd om maandag salto’s en schroeven te gaan oefenen. Daarna duiken de Chavs massaal de sportwinkel in , waar het personeel in de alarmstand schiet als de voetballen worden uitgeprobeerd. Onder Danny’s leiding wordt het avondeten ingekocht door een subgroep en de rest gaat nog even voetballen.

Na terugkeer op de kamer komt Fang net terug van een urenlange jurybijeenkomst en heeft ze ook nog een instructie voor de coaches voor de boeg. Een briefing op de slaapzaal geeft duidelijkheid waar strafpunten voor gegeven worden. Bij de tai chi geen gesleep met voeten over de mat of losse knoopjes, groeten is verplicht en na vijf minuten klinkt een belletje dat betekent dat je nog een minuut hebt om een einde te maken aan je vrijwillig verkozen lijdensweg. Bij de overige wushu is het een waslijst aan voorschriften over de hoeken van de standen, voorschriften voor o.a. de vlinders en beenvegen en verticale stokslagen. Het Russische jurylid heeft als klap op de vuurpijl gezegd dat als je iemand aardig vindt (‘If you like him’) hem wel een punt hoger mag geven. Het blijkt volgens mij een vertalingfoutje te zijn, want hij bedoelt vast als je zijn vorm kunt waarderen. Toch jammer dat ik geen fles Johnny Walker bij me heb, want in mijn Russische verleden bleek dat cadeautjes zeer op prijs te worden gesteld en je steeds aardiger gevonden wordt. Ik zal hem echter niet nodig blijken te hebben, zal ik de komende dagen bemerken.

Na de briefing vindt er in de, volgens het opschrift, ‘dirty kitchen’ een culinair wonder plaats met ‘Sweet Soon’ als Chavkok en Danny, Gulaid en John als assistenten. Twee kilo spaghetti wordt door hem omgetoverd in een ‘al dente’ met de perfecte temperatuur, waar zelfs de Italiaanse ploeg jaloers op kan zijn.

Verder omvat het avondspelprogramma het kaartspel ‘ezelen’, domino D-day en vroeg slapen en bedenk ik tot mijn verbazing dat ik de enige ben die vanmorgen nog wat (qigong) bewegingen heb gemaakt ter voorbereiding op de wedstrijd.

Een wederom rustige, lange nacht zal volgen.

‘Chavs jiayo!!!’

Zaterdag 9 februari 2008

Getooid met de Oranje Tijger Wushu vlag begeeft de meute zichzelf ‘hooligans’ noemende atleten zich in de loop van de ochtend naar de Tölösporthal. Fang heeft inmiddels wat mentale en lichamelijke support gekregen van Alexander die hiervoor speciaal even naar Helsinki is gevlogen. De matten worden bij binnenkomst nog uitgerold en handmatig aan elkaar genaaid. Ze ogen dunnetjes in vergelijking met de professionele matten in Leiden. Met stukjes sporttape bevestig ik de Nederlandse vlag en de clubvlag boven in het midden van de tribune. Bescheidenheid alleen zet geen zoden aan de dijk: ‘Hier zijn wij!’ De Italiaanse coach herkent Fang van de EK in Milaan en komt meteen naar me toe en nodigt ons uit om met het team aan het eind van het jaar naar een toernooi in Zwitserland te komen. Hij denkt zeker dat ik de zakenwaarneemster ben. Ik haal een visitekaartje bij Fang en de Italiaanse coach verandert meteen in een blij mens. Vanavond zullen wij hun vaantjes in ruil ervoor krijgen en morgen wil zijn echtgenote zich wel half ontkleden in de sporthal om een T-shirt van ons te kunnen bemachtigen.

De taijicompetitie begint met de indrukwekkende individual van Fang en ze haalt meteen de hoogste taijiscore van het toernooi. John, Jessica en ik (in de categorie 31+) volgen daarna met hand-en zwaardvormen en de eerste zes medailles zijn binnen. De prijsuitreiking gaat goed georganiseerd en onder luid geschal van triomfmuziek en het schreeuwerig omroepen van je verbasterde naam door hoofdjurylid Eleonora Volokontseva mag je op het erepodium plaatsnemen. Zes juryleden met ieder een kleurrijk certificaat of een medaille in de hand paraderen in wit overhemd, stropdas en soms te strakke witte broeken snel achter elkaar langs het podium en ik bedank ze maar zowel in het Russisch als Fins.

De  Russische jeugd overheerst de aanblik van dit wushutoernooi en de haardracht van matjes zorgen voor wat couleur locale. Om 18.00 uur zijn de eerste mannen van ons aan de beurt. De poules zijn hier groot en het niveau is erg hoog met atleten die ook aan de EK meedoen. Kris bijt het spits af met zijn krachtige changquan with difficult movements (noordelijke vuistvorm)  met muziek van de ‘Pirates of the Caribbean’ en zal deze mooie prestatie morgen nog gaan overtreffen.

We racen tussen de wedstrijden en de openingsceremonie door naar buiten naar de Finse Hesburgermac. We sprinten, onderwijl de cheeseburgers en frietjes naar binnen proppend, de zaal weer in waar de Russen zich al gedisciplineerd opstellen voor de openingsceremonie van 19.00 uur. Als we dan toch nog een hele minuut moeten wachten besluiten de jongens even te gaan voetballen onder de verbaasde blik van een official. Dan volgt het Russische omroepgeschal van Eleonora en we marcheren met de vlaggen langs de lijnen van de zaal. De toespraak van een Chinese vip wordt door een Chinees vertaald in het Russisch en daarna door een Rus in het ‘Uh…uh…’Engels.  Een vrolijke stemming heerst en de kleurrijke pakken zorgen voor een schitterende aanblik van de rij van 200 atleten.

Het is tijd voor bidsprinkhaan John die met zijn lenige, wiegende tang lang kung fu uitvoering meteen weer een bronzen medaille in de wacht sleept. Na 21.00 uur gaan Michel, Danny en Soon pas knallen met hun nan quan. Onder luide aanvoering van veel ‘Zhège shì….jiayo’s, ’, door coach Fang  schreeuwen we ze door hun vormen heen. Ze hebben hier hard voor getraind en de vormen gaan bij ieder lekker, geen enkele black out dit keer en niks wordt vergeten. Het levert mooie cijfers op en met 0,02 punt verschil is er voor Soon net geen derde plaats, maar wel een mooi certificaat.

Het wordt nu echt hoog tijd om weg te gaan, want de organisatie dreigt het licht in de sporthal uit te doen na 22.00 uur. Eindelijk kunnen we gaan eten bij de McDonalds. De Chavs tonen bij deze ontspanning even hun ware gezichten weer en na het verorberen van dubbele cheeseburgers duiken ze massaal met filmcamera het lege ballenbad in. De waarschuwingen van de manager worden weggelachen en gefilmd en zullen eerdaags wel op Youtube verschijnen. Als de van de stok losgerukte vlag op de autoweg terecht komt, waagt Gabe nog even berekenend zijn leven en gaat de stoet voetballend en vrolijk op weg naar het hostel. De kop is eraf en de buit al half binnen.

Zondag  10 februari

In twee groepen gaat het team naar de sporthal, waar het programma op mat 2 een uur later begint dan aangekondigd. De prijsuitreiking van gisteravond is blijkbaar om 10.00 al geweest en John mag nog even zijn medaille ophalen. Gulaid voelt zich voor zijn eerste grote buitenlandse toernooi erg relaxed en maakt nog even rustig zijn veters opnieuw vast op de valreep. De volgende keer zal hij ook zijn bril nog even afdoen, dat rent nog wat makkelijker. In zijn prachtige tweekleurige pak zet hij een mooie jianshu uitvoering neer en behaalt er een certificaat mee. Soon en Gabe zitten met hun traditionele vuist ook in groep 4, net als ik met mijn 40-taijivorm. Gabe toont zijn moed om hier tijdens zijn wedstrijddebuut meteen tussen de Russische toppers te durven staan. Aanvankelijk een beetje gespannen, valt de spanning tijdens de uitvoering geheel van hem af en gaat het lekker. Zijn motivatie om salto’s te gaan oefenen is nu nog groter geworden. Ralph volgt met nan dao, het breedzwaard en loopt de sterren van de hemel  en is zeer tevreden over hoe het ging en behaalt een hele hoge score. De poule bevat echter sterke tegenstanders wederom van Russische makelij. Na de Estse Tatjana ben ik aan de beurt en er is geen snelheidsvoorschrift bij de traditionele40-vorm. Ik kies voor de Parijse strategie met een langzamer tempo en het afmaken van de beweging. De juryleden zitten serieus, kaarsrecht en met scherpe focus op het puntje van de stoel en bekijken ook de ademhaling en het energetische aspect zo te zien. Alle registers gaan op dat gebied open en met 8.6 haal ik tot mijn grote verbazing de hoogste score die ik ooit gehaald heb. De derde gouden plak is binnen voor me. Ik raak aan de Russische praat met Tatjana, die ook fotografe is en we wisselen e-mailadressen uit. De prijsuitreiking is ronduit komisch als de paparazzi’s van Oranje Tijger met zijn vijven tegelijk naar het podium stormen voor de fotosessie van ‘Mrs. Yin’ op het ereschavot.

De rest van de dag volgen Michel met Danny met nan dao. Michel haalt met stralende blik in de ogen brons en Danny duikt erna, ter afwachting van de maaltijd, maar in een Sudokaboekje. John en Ralph prikken nog even fel met hun speren, onder luide aanmoedigingen, in denkbeeldige tegenstanders en John mag weer een bronzen medaille aan zijn verzameling toevoegen. Daarna gaan John en Kris nog krachtig met de stokken tekeer. Kris stijgt met zijn 9.3 op tot internationale sterrenniveau en behaalt na het zenuwslopend wachten op de scores van de anderen van de poule, brons temidden van deze EK-kampioenen ! Michel sluit de rij met een finale van nan gun en krijgt als overwinningstrofee een fotosessie met de heldinnen van het toernooi Ekatarina Iordanidi en Nastasia. Ook het Finse idool Niila Hakso moet eraan geloven en enthousiaste fotosessies met de diverse coaches en vips volgen. De sluitingsceremonie met opzwepende ’popcorn/digger’muziek krijgt nog een verrassende wending. Een Italiaanse atlete wil wel het oranje wushushirt van John als trofee mee naar huis en is bereid daarvoor in haar ondergoed in de sporthal te gaan staan, waarop John met de houding van een Engelse gentleman de blik keurig afwendt. Hierna is zijn dure ‘Be a tiger’ polo aan de beurt en begint Jessica ook al shirtjes te ruilen met een Russin. Dolle taferelen volgen met onze vlag terwijl de muziek de euforische stemming verhoogd.

We koelen af bij een lokaal Chinees restaurant waar de hoge rekening nog wat rekenvaardigheid test.

Maandag, de laatste dag, zullen we als cooling down in twee groepen doorbrengen. Ik zit in de groep die een bliksembezoek aan de stad gaat brengen met als hoogtepunt een boottochtje naar een openlucht verbanningsoord gelijkwaardig aan Robbeneiland. (‘Nice in summer’, volgens Jussi), terwijl de rest Jussi uit de collegebanken zal moeten bellen om toestemming te verkrijgen om in de schuimrubberbak salto’s mortale te mogen oefenen.

We redden het uiteindelijk om het vliegtuig om 21.00 te halen en verbazen de inzittenden met de stoere oranje shirts met ‘VIII Wushu Championship 2008 Helsinki’ erop en ons enthousiasme.

Om 3.00 ’s nachts slaat in een tankstation als we chips en koeken kopen de vermoeidheid toe, maar dat is niet erg want we zijn daarna weer terug in Bodegraven, waar het Fins avontuur begon.

======================================================================’

Met dank aan:

-         Coach Fang die de hele reis en de inschrijvingen prima geregeld heeft en ter plekke alles heel goed voor ons geïnformeerd heeft.

-         Jessica, John, Kris, Gulaid, Michel, Danny, Ralph, Gabe en Soon voor hun perfecte teamspirit en gezelligheid.

-         Lilian en Kung Oei voor hun support als thuisfront.

-         De leerlingen van taijischool ‘Mrs. Yin & Mr. Yang’ en mijn vrienden/vriendinnen voor hun succeswensen.

Gele leeuwen, oranje tijgers en groene thee.

(Ons eindejaarsfeest op 8 december 2007)

Het is weer tijd voor taijiquan- en qigongschool ‘Mrs.Yin & Mr.Yang’ om een feest te geven, want het zomerfeest is immers alweer een half jaar geleden en het einde van het jaar nadert. Behalve de matrassen wordt er  heel wat uit de kast gehaald om er een groot ‘Eindejaarsfeest’ van te maken. Een compleet elftal feestcomitéleden, bestaande uit mijn vriendinnen Joke en Carla en verder uit enthousiaste leerlingen, krijgt al in oktober een minutieus draaiboek in de maag gesplitst. Het wordt aanvankelijk licht fronsend bestudeerd, maar al meedenkend en aanvullend perfect uitgevoerd. Mrs. Yin heeft voor de verandering namelijk bedacht dat er een circuitmodel zal komen met optimale gebruikmaking van alle ruimtes in het gebouw. Eerst is er een centrale opening met welkomstcocktail en toespraakje door de first lady met een leeuwendans en daarna zullen de gasten in groepen van 20 gaan rouleren door de ruimtes. De verrassingsworkshop zelfverdediging in de taichizaal wordt verzorgd door Mirjam Zonneveld en broer Cock. De Chinese theewinkel in de ontvangstruimte met door Joke zelfgeïmporteerd Chinees porseleinen servies ziet er weer aantrekkelijk uit en er zullen weer stromen groene thee doorheen gaan. Daarnaast staan een keur aan high teahapjes, inclusief authentiek Hong Kong olieverfschilderij ook na afloop nog te koop voor 20 euro. In een verduisterde kleedkamer moeten de verbaasde gasten een speurtocht gaan uitvoeren met Chinese lampions. In de yogazaal zal er ieder half uur een steeds wisselende demo show  te zien zijn.

Wie zal ik uitnodigen, want er kunnen maar 60 mensen in volgens mijn schatting. Mijn leerlingen met hun introducés natuurlijk, want voor hen is het feest bestemd. Maar ook mijn eigen familie wil wel eens zien wat zuslief de afgelopen zeven jaar heeft uitgespookt. Verder heeft mijn netwerk, dankzij de deelname aan toernooien, net als een GSM netwerk, inmiddels (inter)nationale dekking gekregen. Omdat vele uren reizen niet prettig is voor gasten beperk ik me met de uitnodigingen maar tot de randstad. De demoploeg van de afgelopen zomer, ‘de Goudagroep’, vindt het leuk om weer mee te werken. Numan Pekgöz uit Amsterdam, begin dit jaar nog in China ingewijd door de Chenfamilie tot  ‘official 13th exponent Chen Style practitioner’, wil wel demonstraties traditionele ‘old frame’ Chenstijl vuist en zwaard geven. Als klap op de vuurpijl laat Fang Oei, mijn lerares, weten dat tien atleten van het Oranje Tijgerteam uit Leiden wel mee willen werken aan een flitsende wushu demoshow.

Na afloop zal er voor de gasten van buiten de stad en het feestcomité een etentje zijn. De flessen champagne hiervoor, te openen door Jan Harmes die benoemd is tot champagnemeester, sla ik bij de Jumbo in terwijl Carla 45 Turkse pizza’s besteld. Kratten vol met attributen worden daags tevoren met de auto naar de Cirkel in de Wognumstraat gebracht. Het feest kan bijna beginnen….

’s Middags om 13.30 tovert het elftal van Mrs. Yin in anderhalf uur tijd de ruimtes met rode lichtslangen en lampions om tot een klein Chinatown. ‘Leiden’ komt verspreid binnen en neemt ook wat trotse ouders en wat buitenlandse Chinese studentes mee. ‘Welkom, leuk dat jullie er zijn’. Er blijken gelukkig toch meer mensen in te kunnen dan gedacht. Michel en Danny staan al te popelen om als leeuwendansers te fungeren. Luid tromgeroffel weerklinkt en daar komen de felgekleurde leeuwen binnen en is de spectaculaire opening van het feest een feit. Het publiek stopt, na mijn heimelijke opmerking vooraf ‘Uit ervaring weet ik dat de leeuwen zonder geldbuidel echt niet meer dan zeven geluksenvelopjes op kunnen eten’ lachend achter elkaar bijna dertig enveloppen in de muilen.

Het circuit verloopt voorspoedig en gezellig en na anderhalf uur is iedereen weer terug in de grote zaal. Numan geeft uitleg over de traditionele Chenstijl en start de afsluitende demo met de zwaardvorm en laat een diepe indruk achter door zijn energetische uitstraling en zijn uitvoering van de traditionele Chenstijl. Ademloos kijken we daarna met zijn allen naar de atletische sprongen van het Oranje Tijgerteam als ze de basispatronen in een rij achter elkaar lopen. Michel voert krachtig zijn nanquan, zuidelijke vuist uit, Christian en Daryoush hun nan dao, zuidelijk breedzwaard, Darryl en Dane, de identieke tweeling geeft een synchrone uitvoering dao shu (zwaard met doekje), waarbij ik even aan mijn eigen ogen ga twijfelen. Jessica soleert prachtig met haar 42-zwaardvorm en Danny en Alexandra voeren een fel tweegevecht met de stok. Als Danny met zijn meterlange dao, zuidelijk reuzenbreedzwaard, bescheiden vraagt of het publiek op het podium iets opzij wil gaan, vlucht iedereen snel weg. Tot slot wil Fang wel op verzoek nogmaals haar Olympische taijivorm, waarbij ze sierlijke bewegingen afwisselt met snelle wushusprongen met onwaarschijnlijke lenigheid. Een daverend applaus klinkt op waarna de leerlingen vol met indrukken huiswaarts keren. Daags daarna krijg ik bij het versturen van de foto’s veel lovende reacties van ze per mail, die ik bij deze weer doorwuif naar de atleten.

Een feestmaal waarbij met champagne getoast wordt op een nieuw mooi (taichi) jaar besluit het geheel. Ron zorgt er gelukkig voor dat Mrs. Yin niet teveel opstijgt als ze tegelijk soep, champagne en pizza’s uit wil laten delen. Voor iedereen alvast de beste wensen voor 2008!!!

Met dank aan:

-         Het feestcomité: Carola, Anneke, Astrid, Ger, Carla, Mireille,Joke, Judy, Marianne, Jans en Ron voor alle hulp en steun.

-         De Goudagroep: Hillie, Ellie, Piet, Lida, Andre en Joke voor deelname aan de demo’s.

-         Numan Pekgöz voor de prachtige demo. www.turkscript.com/taichi

-         Richard en Teddy Sudiono voor hun warme woorden en prachtige rozen.

-         Oranje Tijger voor de demo en het opeten van alle overgebleven pizza’s.) www.tijgerwushu.nl

-         Mirjam en Cock voor de workshop zelfverdediging. www.defenceacademy.nl

-         Alle leerlingen, vrienden en familieleden voor hun aanwezigheid en enthousiasme.

-         Jan en Marijke voor het mogen gebruiken van het gebouw en hun steun. www.cirkel.net

Mrs. Yin en haar motorbende.

Op zaterdag 3 november 2007 viert de Stichting Taijquan Nederland in de Sporthallen Zuid in Amsterdam haar 25-jarig jubileum met het ‘STN Taiji Festival’. (www.taijiquan.nl ) Uit alle hoeken van Nederland stromen enkele duizenden mensen ieder jaar naar dit unieke evenement. Er is vandaag een vormcompetitie in de grote zaal en er zijn vele interessante workshops, ook door buitenlandse meesters, in de andere zalen. Je kunt je pushing hands trainen en er is een informatie- en warenmarkt. Aan het begin van de middag is er een afwisselend demonstratieprogramma beginnend met leeuwendans gevolgd door meesters die interne en externe stijlen tonen. Voor elke taijiliefhebber dus wat wils.

Het is inmiddels de vierde keer dat ik mee doe aan deze competitie en na het succes van vorig jaar is het tijd voor wat verandering. Die dient zich vanzelf aan als ik een paar weken tevoren aan Lilian Oei vraag of we met een team van Oranje Tijger kunnen meedoen.

Aangezien Fang Oei, mijn lerares, deze weken in Beijing zit bij de officiële WK om zich te kwalificeren voor de Olympische Spelen en Lilian, ook mijn lerares, afwezig is, krijg ik het verzoek om ‘teamleader’ te zijn. De trots van deze ‘Mrs. Yin’ stijgt tot ongekende hoogte, want hoewel ik in het dagelijkse leven al coach ben van leraren in opleiding, mag ik coaching nu gaan toepassen op dit specifieke sportgebied. Uit wie bestaat mijn gelegenheidsteam? Julian, student taalwetenschappen, kan vandaag zijn goede geheugen en moed tonen door na slechts negen maanden taijiles als uitdaging de 24-vorm te lopen onder spanning. Maarten, afgestudeerd fysicus kan tijdens het vormlopen gelijk empirisch onderzoek doen naar zwarte gaten en blackouts die in de hersenen ontstaan bij stress. Jessica als ‘European studies’ studente zal met het te behalen goud voor de 42-zwaardvorm haar courante handelswaarde in het buitenland kunnen vergroten. Er staan dus grote belangen voor iedereen op het spel! Zelf doe ik voor de gezelligheid mee met vier vormen, onder het motto ‘Dit gaat helemaal nergens meer over.’

Een artikel in het blad ‘Psychologie’ leerde me al dat hulp door praten niet helpt als spanningreductie vlak voor de wedstrijd, een voorbereiding in eenzaamheid al wat beter is, maar dat een nekmassage het beste helpt van de drie. Ik twijfel echter behoorlijk of mijn massagetechnieken niet blijvend letsel zullen opleveren en of het wel op prijs gesteld zal worden. Ik beperk me dus maar tot wat uitwisseling van mobiele nummers en treintijden, sportvoedingsadviezen en ‘lang leve de lol’ uitspraken om de stress wat te relativeren met de doelstelling ‘Als we maar een leuke dag hebben.’

Bij binnenkomst is het vele handjes schudden en zoenen geven, want de STN is een stichting waar ik inmiddels veel contacten heb door de workshops en de toernooien die zij organiseren. Elli Zwart, onlangs ontmoet bij het zomerkamp van Epi van der Pol, staat al bij de ingang de vele vrijwilligers op te vangen. Alice, de vrouw van Epi en vandaag caissière, complimenteert me bij binnenkomst met het verhaal over het zomerkamp in de Taiji Vizier van oktober. Als ik in de sporthal voor de organisatietafel sta te wachten met mijn eerste vragen, word ik ineens op kuithoogte fel aangevallen vanonder het overhangende lange tafelkleed. Daarna duikt Epi grijnzend vanachter de tafel op als imitator van Jara, hun hondje uit mijn verhaal.

Naast veel bekende atleten ontmoet ik ook Hans Lauxen van de FOG en het www.amelandtaichi.nl dat ik vorig jaar bezocht heb en dat ik iedereen kan aanraden.

Na het begroeten van wat enthousiaste leerlingen en vrienden van me uit Den Haag en Gouda wordt het tijd om mijn sociale pet te verwisselen voor die van teamleader.

Mrs. Yin met haar in het zwart geklede team, dat door de haardracht van stoere paardenstaarten vandaag lijkt op een motorbende, strijkt op de vloer contrasterend neer naast de in het wit geklede Italianen. Laura Perrone uit het Shaolinklooster in Bolzano, die ik ken van de Blue Dragon Cup die jaarlijks in Italië gehouden wordt (www.ibdf.it) komt ook even knuffelen met me en vertelt op verzoek dat ze er weer een randje haren bij mag laten groeien omdat haar Shaolinvaardigheden vergroot zijn. Dit team van Lazzarini zal vandaag weer schitterende staaltjes van taijivormen laten zien en beladen met prijzen richting Bolzano vertrekken.

Hoe vergaat het verder vandaag de overgeorganiseerde motorbende van Mrs. Yin?

De heren halen twee keer brons, Jessica goud met haar zwaard en Mrs. Yin zelf mag in een kwartier tijd drie vormen rennen en gaat zeer gelukkig met twee keer goud en twee keer brons naar huis. ‘Zen en de kunst van het motoronderhoud’, ken uzelf en de klassiekers…….

===================================================================

Met dank aan:

-          alle juryleden, scheidsrechters, vrijwilligers en organisatoren van het STN Taiji Festival.

-          Alle vrienden uit  Den Haag en Gouda en alle atleten voor hun steun.

-          De leerlingen van Taijiquan-en Qigongschool ‘Mrs. Yin & Mr. Yang’ voor hun succeswensen.

-          Lilian en Fang Oei voor hun taijilessen en de leden van het Oranje Tijgerteam voor hun inzet.

Kids & Vips.

Op zaterdag 6 oktober 2007 is het zover: Het ‘Nationale Demonstratie Team’, o.l.v. Cora van Geel, gaat een eerste demonstratie geven op uitnodiging van de Chinese Sportfederatie in de Sporthallen Zuid in Amsterdam. Dit team is gerekruteerd uit het ‘Nationaal Olympisch Team Nederland’. Sinds begin dit jaar is dit ‘N.O.T.N.’ team al regelmatig aan het oefenen om gelijktijdig met de opening van de Olympische Spelen op 8-8-08 een massademonstratie 24-vorm taijiquan en andere wushustijlen te geven. Het ‘N.D.T.’ team van vandaag bestaat voornamelijk uit leraren en zeer ervaren sporters. Een hoop jaren ervaring bij elkaar, maar hoe maak je van al die individuen een groep? 

Daarvoor is een speciale training gepland op de zondagochtend in de week ervoor. Om 10.00 uur staan we al, met de zaterdagavond nog in de benen, vanuit ‘Het Dorpshuis’ te kijken naar de koeien in de weiden van Nes aan de Amstel. Het lijkt wel een reünie en het sociale aspect telt zeker mee bij het meedoen aan de voorstelling. Uit vele hoeken van Nederland komen we hier door toedoen van Cora bij elkaar. Ook zie ik tot mijn grote genoegen weer ‘Mr. Yang’, de helft van ons ‘Mrs. Yin & Mr. Yang’ duo, waarnaar ik als eerbetoon zelfs mijn taichischool heb genoemd. Tijdens de voorstelling mogen we ons spiegelbeeldige zwart/wit kunstje weer eens laten zien. De laatste keer was dat tijdens Europa Taichi Paris vorig jaar en het is voor Ben ‘Kemmerink’, zoals hij vandaag voor de verandering heet, geen enkel probleem om zich aan te passen aan mijn inmiddels Leidse variant.

Cora heeft van te voren met militaire precisie een aanvalsplan op schrift gesteld dat met nauwkeurige instructies wordt uitgelegd. Er wordt tot op de tel zo precies op en af geëxerceerd, dat ze er in Beijing nog wat voor de komende zomer van zouden kunnen leren. Simu Xiali Wang leert ons de vier maten te herkennen van het speciale ontworpen muziekje en daar deint de meute keer na keer heen en weer. Het plezier overheerst en na het afzonderlijk oefenen van de duo’s en solo’s zijn we klaar voor ons eerste officiële optreden.

Als we op zaterdagochtend om half tien in vol ornaat de zaal betreden doet Hans de Bie, erevoorzitter van de Chinese sportfederatie een welluidende aankondiging. De jeugdige Chinese sporters die o.a. hun voetbal- en tafeltennistalenten gaan laten zien vullen geleidelijk de hal en kijken nog wat slaperig naar de groep die hen vast doet denken aan hun gymnastiekende opa’s en oma’s.

Na het lopen van de 24-vorm door het taijileger openen eerst Xiali, Lili, Eva en Cora met hun kung fu waaiervorm de aanval. De duo’s verdedigen daarna de flanken en Richard Sudiono de voorhoede met zijn zelf ontworpen vuistvorm. Het andere duo wordt gevormd door Ingeborg en Marijke met een prachtige synchrone uitvoering van de 56-Chenstijl. Daarna wordt zwaarder geschut ingezet met Petra, Joppe en Emanuel met hun waaier, sabel en zwaard als wapens. De strijd wordt steeds krachtiger voortgezet door Rob Gruis en leden van het Oranje Tijger Wushu team uit Leiden. Rob toont zijn meesterschap met vervaarlijk uitziende dubbel gehoekte kromzwaarden. Jessica toont haar krachtige nan quan, zuidelijke vuistvorm, Michel zijn stoere nan gun, zuidelijke stokvorm, Gulaid zijn sierlijkere jian shu, zwaard met doekje en Fang Oei maakt het af met haar prachtige qiang, speervorm. Zij maakt met schijnbaar gemak ook nog even een salto zonder handen. Dit is zeker een Olympische topper!

Het hele optreden gaat goed en wordt ook nog prachtig vastgelegd op film en foto door Brigit en haar dochter Marije, beide leerlingen van Cora, zodat we  het naderhand ook eens van de andere kant kunnen bekijken en onze strategie indien nodig kunnen bijstellen voor de volgende keer.

Maar dan komen na de kids eindelijk de vips. We zijn uitgenodigd voor de viplunch, maar hebben helaas vandaag weinig tijd, want we moeten nog belangrijke zaken doen in Den Haag. Daarom openen Mr. Yang en ik maar even onofficieel in het restaurant de netwerktafel. Als we centraal gezeten aan de lege ronde tafel aan de koffie en thee zitten schuiven daar meteen de erevoorzitter van de Chinese Sportfederatie en de Amsterdamse wethouder van Sport en Cultuur in stemmig grijs bij. We schudden handen en bespreken o.a. hoe snel we moeten zijn om nog tickets naar Beijing voor 08-08-08 te kunnen regelen. Ook komt Nelson, onze vroegere leeuwendansleraar, aan tafel een handje schudden. Hij moet zich direct daarna gaan omkleden, want de Chinese ambassadeur komt eraan en hij moet buiten optreden als leeuw. Iets daarna maken ook de vips aan tafel zich excuserend uit de voeten, want de Chinese delegatie is gearriveerd en ze vormen buiten het ontvangstcomité. Nelson doet weer een knap staaltje leeuwendanskunst met de Amsterdamse trommelgroep en brengt hiermee voorspoed voor iedereen en dus ook voor ons.

We laten de kids en vips achter en rijden met een tevreden gevoel richting Den Haag terug.

Welkom aan alle nieuwe leden van Taijiquan- en Qigongschool ‘Mrs. Yin & Mr. Yang’ die vanaf september 2007 bij me op les zitten. Ik hoop dat we een leuke tijd samen zullen hebben en dat we veel van elkaar kunnen leren.

Ik schrijf regelmatig verhalen over toernooien waaraan ik mee doe of over andere evenementen die met tai chi te maken hebben die ik bezocht of georganiseerd heb. Ik train zelf in Leiden bij de familie Oei van de Wushu Students Federation en zit in hun wedstrijdteam ‘Oranje Tijger’.

(www.tijgerwushu.nl), waarmee ik ook af en toe naar het buitenland ga. Hieronder vind je van de afgelopen anderhalf jaar de verhalen. Het is inmiddels erg veel geworden, maar de topper blijft het Hong Kongverhaal, bijna onderaan.

Veel leesplezier ermee!

Nel van Biezen.

First Open Flanders Wushu Cup in Dendermonde (België)  op 16-9-2007

Als ik deze zondagmorgen om half tien in Rotterdam het busje vol atleten in stap, grijnst een krokodil me toe met agressieve ogen en spierwitte tanden. Fang is dit jaar eindelijk ingeloot voor de opleiding tandheelkunde en als cadeautje heeft ze op haar feestje een gifgroene plastic krokodillenkop gekregen die plotseling fel zijn bek dichtklapt als je willekeurig op zijn tanden drukt. Hij groeit vandaag snel uit van speelgoedje tot nieuwe mascotte van het Oranje Tijgerteam. Aan het eind van de dag is hij omgedoopt tot ‘Krok’, wordt er in de derde persoon voortdurend over hem gesproken en mag hij zelfs mee op de teamfoto en mee naar het restaurant. Onderweg naar Dendermonde stopt het busje nog even in een landelijke omgeving voor een verrassende Chinese tahoetransactie, waarna de markante geur, die me doet denken aan Hong Kong, de auto vult.

     

Vandaag wordt dit toernooi onder de naam ‘First Open Flanders Wushu Cup’ voor het eerst gehouden en het internationale deelnemersveld is te danken aan de contacten die de voorzitter van het Vlaamse Wushu Instituut, Patrick van Campenhout, in Europa heeft. Het Franse sandateam, na afloop van een gevecht al of niet gesierd met bloedneuzen, ziet er zo indrukwekkend MTV-cool uit dat ik ze ’s avonds liever niet in een Parijse metro tegen zou willen komen. De opening van het toernooi wordt verzorgd door een leeuwendans met een zwarte leeuw door sifu Cheung Wan Fai. Aansluitend geeft Kong Mien Ho, de sifu van de voorzitter van het VWI, een prachtige demo 56-Chenstijl. Na de Chinese meesters is het de beurt aan de atleten.

 .

Soon maakt vandaag zijn wedstrijddebuut met nan quan en iemand heeft hem wijsgemaakt dat hij slechts met ‘hobbyisten’ in de poule zal staan. Als hij op de lijst kijkt ziet hij echter tot zijn schrik dat hij het moet opnemen tegen leden van het Berlin Wushu Team en twee topatleten uit de Oekraïne. Hij voltooit dapper zijn debuut en zal het de komende wedstrijden alleen maar gemakkelijker krijgen na deze ware vuurdoop.

Fang toont met ongekende behendigheid en gratie haar vernieuwde Olympische vorm en stijgt met het cijfer 9.01 boven de jurynormering uit. Later zal blijken dat degene die de cijfers invoert in de computer haar ogen niet kon geloven bij het zien van de score en er gemakshalve maar een 8.01 van maakte. Het komt uiteindelijk toch nog goed en de eerste prijs wordt alsnog aan haar uitgereikt. Ezra, zichzelf bescheiden typerend als ‘vogeltje’, haalt met zijn Eagle claw exhibition met gemak een zilveren medaille. Jessica staat in een zware poule met Fang en een andere EK-atleet uit Frankrijk en haalt met haar sterke 42-taijiquan uitvoering net geen derde plaats, maar er gaat wel goud mee naar huis voor haar 42-zwaardvorm. Ikzelf mag twee zilveren medailles aan mijn verzameling toevoegen, dus de buit is weer binnen.

   

Relaxing exercises en een speels bijtend hondje.

(Een dag in het zomerkamp van Epi van der Pol)

Wat kun je beter doen in de zomervakantie dan je wat meer verdiepen in taiji? Nadat ik mijn gangen geverfd heb en op reis ben geweest ga ik een dagje meedoen in Hilversum waar dit jaar voor het eerst weer bij hem thuis het vijfdaagse zomerkamp van Epi van der Pol plaatsvindt. Iets meer te willen begrijpen van ‘Pushing hands’ staat op mijn taijiverlanglijstje, dus gewapend met de ‘Taijquan dao’ die ik voor deze gelegenheid herlezen heb en alvast ezelsbruggetjes als ‘NKWO’ (Neutraliseren, Kleven, Wegdragen en Ontladen) memoriserend, zit ik in de trein. Met de kennis zit het wel goed, maar hoe zit het met het gevoel en handelen? Als ik in de stromende regen aankom bij de Gooise villa waar tien gasten hun bivak hebben opgeslagen word ik vriendelijk ontvangen door een van de medecursisten die ik abusievelijk voor ‘echtgenote van’ aan zie. De sfeer in de gezellige huiskamer waar boeddha glimlachend toekijkt op alle kampeerders, is ontspannen, open en ontvankelijk. Het is duidelijk dat hier niet de harde kern van de Nederlandse vechtsportwereld zit.

Jara, het speelse langharige witte hondje van de familie begroet me enthousiast en na een kort kennismakingsrondje met de anderen trek ik mijn natte sokken uit die ik bovenop mijn sporttas wil laten drogen. Jara heeft echter andere plannen vandaag en ziet in deze nieuwelinge een leuk speelkameraadje en gaat er meteen met een sok vandoor. Wat moet ik doen? ‘NKWO’ of gewoon direct loslaten? Maar aan één sok heb ik ook niets, dus ik wil hem wel terug. Ze komt uit zichzelf al braaf rapporteren, maar als ik hem terugpak houdt ze hem met haar tandjes stevig vast en ik hoor aan het gescheur van de stof als de vrouw des huizes me helpt, dat loslaten niet haar sterkste kant is. Het wordt hoog tijd om naar de zolder te gaan waar het eerste programma onderdeel gaat beginnen. De voertaal is Engels, omdat er een buitenlandse gast aanwezig is uit een onbekend land. Het is het groepsmysterie van de week om te raden waar hij vandaan komt. ‘De afstand tot Nederland is niet groter dan Wenen en het ontbijt bestaat uit bonensoep’, is de groepsscore na drie dagen. Als ik toch duidelijk Slavische trekken meen te zien en hij op mijn Russische vragen toegeeft die taal goed te verstaan, maar niet erg enthousiast reageert, houd ik het maar op een van de Baltische staten. Het is immers niet prettig om aan de taal van de overheerser herinnerd te worden. Maar goed, we zijn hier niet gekomen om honden af te richten of raadsels op te lossen, we gaan beginnen.

In het programma staat beschreven dat ‘We aandacht gaan geven aan de principes te weten ontspanning, bodyalignment, het onderscheiden van yin en yang en bewegen vanuit het midden. Maar ook rooting, pushing hands, ademhaling, meditatie en applicaties van de vorm. De nadruk van de week zal echter komen te liggen op de interne bewegingen (chi) die komen door geleidelijke continue golven van ontspanning en daardoor rekking in structuur en de daarbij behorende mentale bewegingen.’ Een heleboel intern werk dus. Dat is een mooie tegenhanger voor me voor al het uiterlijke vertoon bij wedstrijden en demo’s, dus misschien komt het vandaag toch nog goed met me. Epi toont zich een professionele leraar die met veel geduld, gevoel, een goede luisterhouding en scherp observatievermogen uitlegt en laat ervaren wat hij bedoelt. We beginnen met de ‘5 relaxing exercises’ waarbij je staande steeds delen van het lichaam met hulp van een ander gaat ontspannen en naar de aarde laat zinken. Het gezelschap bestaat uit taijibeoefenaars die soms al tientallen jaren met intern werk bezig zijn en behulpzaam zijn en me goede tips geven om meer gevoel ervoor te ontwikkelen. Ik word zodoende vandaag heel wat kilootjes zwaarder en morgen zal thuis blijken dat als ik op deze wijze de vorm loop na vijf minuten al zal stoppen omdat mijn benen aanvoelen als die van een olifant. Het is nu nog de kunst te leren om deze kracht weer naar boven te laten komen bij het oprichten.

Een uurtje verder is het tijd voor ademhalingsoefeningen. ‘Ha, kat in het bakkie voor me’, want na ruim dertig jaar yoga is dit gesneden koek voor me en kan ik anderen weer helpen.

Het is tijd voor de warme lunch. Om beurten wordt er vegetarisch gekookt en vandaag staat er o.a. een heerlijke andijviestamppot met tofuspekjes op het menu. Jara heeft echter onder de tafel andere plannen met me. Als ik tijdens de maaltijd de riskante stelling poneer dat ik nooit kook, kijken boven de tafel bezorgde en verschrikte ogen me aan. Onder de tafel heeft Jara echter mijn schoenveters, die blijkbaar interessanter voor haar zijn dan haar dode gans, met haar tandjes te pakken en ik probeer ik haar, zonder te schoppen, van me af te werken. ‘Ze reageert het best op het woordje ‘foei’, wordt mij gelijk wat assertiviteit aangeleerd, maar na vijf seconden is het toverwoord uitgewerkt en valt ze weer aan. Ze wordt afgeleid en beloond met een kluifje. Na de middagmaaltijd die besloten wordt met een stevig ‘Petra’s toetje’ is het tijd voor de afwas. Jara toont zich nu wat behulpzamer en wil me wel helpen om de afwas, die alvast in de machine staat, schoon te likken. Uit een onlangs gehouden onderzoek van de Consumentenbond bleek dat een hondentong minder bacteriën bevat dan een vaatdoekje dat drie dagen op het aanrecht ligt. Jara mag mij dus gerust helpen en krijgt nu eens geen ‘foei’ te horen.

In het rustuurtje daarna blijkt bij een spontaan groepsgesprek dat hier vier taijileraressen bij elkaar zitten, hoog tijd dus voor een korte inventarisatie van didactische werkvormen en organisatie. Het is altijd leerzaam om te horen hoe anderen dingen doen, want er zijn vele wegen.

Het middagprogramma wordt begonnen met een zittende geleide meditatie van een half uur. Na twintig minuten weet ik weer waarom ik liever taijivormen loop dan zittend mediteer, want mijn rechterbeen begint te slapen. Ik weet wel dat je door die fase van lichamelijk ongemak heen moet, maar ik ben net als sommige anderen blij dat we weer vrijuit kunnen bewegen na een half uur. Het ging om te ervaren dat de leegte die tussen de gedachten door ontstaat ook de meditatieve stemming is die je kunt oproepen bij het beoefenen van taiji.

De rest van de middag wordt gevuld met oefeningen waarbij je de kracht van de ander leert te ontvangen door je gewicht in je voorste been de grond in te laten zinken en structuur in je lichaam aan te brengen waardoor je stevig komt te staan. We gaan ook aan de slag met pittenzakjes om snel en ontspannen te leren reageren op de ander. Hilariteit alom als we met twee handen tegelijk het reactievermogen van de ander gaan verbeteren.

Met dank aan:

-Epi van der Pol voor het mogen deelnemen aan het programma.

-De medecursisten voor hun aangename gezelschap en hulp.

Mrs. Yin is celebrating her first birthday!

(Zomerfeest juli 2007)

Als ‘last but not least’ in de rij van zomerfeesten en demo’s is mijn eigen feestje aan de beurt. Om het zomerseizoen in te luiden en het 1-jarig bestaan van mijn taijischool ‘Mrs. Yin & Mr. Yang’ te vieren organiseren Joke, Carla en ik een feest op het terrein van yogaschool ‘De Cirkel’, waar ik bij inwoon. Als ik tijdens het feest de gasten trots het gebouw laat zien met de mooie zalen met houten vloeren, denkt menigeen dat het gebouw van mij is. ‘Geef je ook yoga?’, vraagt iemand als ik de yogazaal laat zien. ‘Wat ga je doen, met die dorpels?, vraagt mijn broer als hij de materialen voor de verbouwing ziet liggen en Carla neemt de volgende dag al smeerolie mee voor een piepende tussendeur. Het is dus voor het eerst dat ik een feest organiseer op ‘eigen’ terrein met de mogelijkheden die dat heeft boven een openbare ruimte.

De avond ervoor zetten we de ‘Mrs. Yin’ partytent op, wat erg gemakkelijk gaat en menige buurtbewoner vol ontzag doet toekijken. Ik heb ook de omwonenden uitgenodigd, maar ze durven het deze eerste keer nog niet goed aan en bekijken het liever van de balkons.

Met een zomers temperatuurtje richten we ’s morgens de tent in met feestelijk gedekte tafels. Joke opent ter plekke haar Chinese theewinkeltje met een voorraad servies en assortiment thee waar de Chinezen van Nanking Road jaloers op kunnen zijn. Het blijkt de absolute topper op consumptiegebied van vandaag te zijn. De tafel met overige drankjes blijft zo vol, dat ik de hele zomervakantie in mijn eigen tuin rijkelijk voorzien ben van fris en alcohol. De tafel met smerige, zoete Chinese snoepjes en zoutjes zal ook vrijwel onaangeroerd blijven door dit gezond etende publiek. De kinderen op school hebben de laatste week een lading maïsrepen te verstouwen waar ze de komende zes weken zonder ontbijt best mee door komen. De multimediatafel is ook een succes. Naast de cd-speler met meditatieve en kung fu muziek toont mijn splinternieuwe portable DVD-spelertje beelden van onze Chinareis en De Open Taijdag. Mijn beeldje van een oud taijiënd Chineesje, ‘Mr. Yang’, is al een jaar mijn mascotte, en staat er vandaag ook bij. Fotoboeken van ‘De Drie Musketiers’, Joke, Carla en ik, samen op de Chinese Muur en mijn atletenloopbaan liggen ter inzage. Een tiental waaiers versiert de struiken en Chinese ‘dubbele shi’  slingers zorgen vast voor veel geluk voor de toekomst. Statafels zijn er ook, dus de gasten kunnen hangend naar de demo kijken.

Onder de noemer ‘Wat je ver haalt is lekker’ bestaat de demogroep van ‘Mrs. Yin & Mr. Yang & Friends’ van vandaag voor een deel uit vrienden uit Gouda, die ik bij de EK op Ameland en bij het Nationale Olympische Demoteam Nederland van Cora heb ontmoet. In onze Chinese outfits zitten we in het zonnetje klaar om Lida, Joke, Hillie en Piet te ontvangen met een welkomstcocktail die door Carola, een van mijn leerlingen en voormalige stewardess, vriendelijk en keurig wordt geserveerd. Wat ik nog niet weet, maar waar ik snel achter kom is dat Piet, een professioneel stemmingmaker is. Als jazzdanser schijnt hij als levensmotto te hebben ‘All That Jazz’, en zijn vrolijke uitstraling en swingende gebaren, knuffels, stijlvolle grapjes en mimiek zorgen ervoor dat voordat de eerste gasten komen de zaak gaat al gaat bruisen in de tuin. De stemming zit erin en zal de komende uren alleen nog maar verder stijgen. De demo bestaat uit groepsdemo’s, solo’s van mij al of niet in combinatie met de groep en een zwaardduo met Carla, omdat de derde musketier, Joke, voor een paar weken is uitgeschakeld door een lichte sportblessure. Als onverwacht publiek hebben we ook een rijtje duiven die schattend van de dakrand toekijken.

  Met een spetterende wushudemo van Jet Li, die ik onlangs in London heb ggeleerd van Wu Bin sluit ik dit deel af.

Als speciale gast van vandaag is ‘All the way from Rotterdam…….’ Martin Haze gekomen om krachtig traditionele Shaolintechnieken uit de Mingdynastie  te demonstreren. Zo laat Mrs. Yin zien dat ze niet alleen een prima ballerina is, maar de gevechtskunst ook niet vergeet.

Het is nu de beurt aan de gasten om hun behendigheid met de uit China meegenomen verenshuttles en balongbalsets te tonen om prachtige prijzen te winnen. De kinderspeelplaats is geopend en iedereen doet enthousiast mee met wat de juf dit keer weer heeft bedacht. In een zinderende finale weet Jan Harmes het toch nog net van Orlando te winnen en is Marijke een voetmassageroller rijker.

Een afsluitend dankwoord gaat naar Jan en Marijke die me de kans hebben gegeven hier voor mezelf te beginnen en me vandaag ook nog hun gebouw onder het motto ‘Het wordt toch eerdaags verbouwd’, durven toe te vertrouwen.

Met dank aan:

-Joke en Carla voor de vriendschap en alle mentale steun en hulp bij het uitvoeren van hetgeen ik weer eens bedacht heb.

- Lida, Joke, Hillie en Piet uit Gouda voor de gezelligheid en de deelname aan mijn demoteam.

- Martin Haze uit Rotterdam voor de indrukwekkende demo Shaolintechnieken.

Van POP tot straatartiest.

(Zomerfeest op 7 juli 2007 bij Cora van Geel in ‘De Zon Rondom’ in Nes a/d Amstel.)

‘Het leven is afwisselend’, bedenk ik me, als we op de betonnen souterrainvloer

gezeten in onze glimmende leeuwendansbroeken na afloop van ons optreden de rode Chinese geldzakjes leegstorten. Heb ik van de week nog een POP-gesprek gehad op mijn werk (Persoonlijk Ontwikkelings Plan) en zijn mijn doelen weer schriftelijk vastgelegd, op dit moment zie ik ineens een toekomst als straatartiest wel zitten. Hoewel ‘persoonlijke ontwikkeling’ in mijn huidige top 5 van waarden staat, kan ik me als ik de aantrekkelijk glimmende muntjes op de vloer zie liggen wel voorstellen dat bij sommigen ‘geld verzamelen’ daar hoog in staat.

Wat een verrassing! Bij ons geïmproviseerde optreden als leeuwendanseressen op het zomerfeest bij Cora kregen Jessica en ik ineens geldzakjes, blijkbaar volgens goede Chinese traditie, in onze bekken gepropt. Je hebt bij leeuwendans eigenlijk al handen te kort om de kop, de ogen en de bek te laten bewegen, maar nu moest dat ook nog met een hand vol met envelopjes die af en toe vielen en ik maar weer snel opat. Echte leeuwendansers hebben een buideltje bij zich waar ze de zakjes in verzamelen, hoor ik later van Lilian.

De middag begon met een warm welkom door Lili aan de tientallen gasten die uit alle familie- en taijihoeken samenstromen naar de Hollywoodachtige villa in de polder. Het regenachtige weer van de afgelopen dagen is rond  ‘De Zon Rondom’, misschien door de kunstzinnige zonnebloemen in de tuin spontaan verdwenen. Hoewel, het kan ook komen door de sterke wensgedachten van de vereerder van de Hindoestaanse god Hanoeman die hier bezield rondloopt en volgens eigen denken heeft gezorgd voor het mooie weer. De groep gasten zit al vrolijk bijeen aan de drankjes, door een enkeling al te enthousiast genuttigd.

Wij zijn vandaag uitgenodigd om een leeuwendans te doen en een korte wushu demo. Terwijl de gasten kunnen kiezen uit een culturele lezing of een meer aardse bingo, oefenen Jessica en ik in de tuin onze nieuwe wushuvormen. Met taijiquan gaan er jaren van training in zitten voordat je het, al dan niet zelf, in je hoofd haalt dat het iets is om aan publiek te tonen. Nu hebben we ons met onze ‘usual bluff’ na een workshop van amper twee uur door Wu Bin in London, daags na de ‘Open Wushu 2007’, voorgenomen een demo te geven. Deze vorm heeft Wu  Bin, huidig directeur van het Beijing Wushu Institute en voormalige Chinese bondscoach, ooit als eerste aan Jet Li, de kungfufilmster, geleerd. Uren zelfstandig oefenen voor de tv. met de zelfgemaakte instructiefilm volgden. Dat dit iets anders met je energiesysteem doet dan taiji is me inmiddels bekend. Jessica weet me vandaag nog op de valreep allerlei tips te geven hoe het er beter uitziet. Dat lukt nog makkelijk om even in te studeren, of horen we daar de gasten al aankomen?

Snel gaan we als leeuwenstandbeelden zitten. Vooral de kinderen reageren leuk, soms bang, soms uitdagend, op de leeuwen en zelfs de volwassenen spreken ons vertederd toe. Als we na afloop, omgekleed maar nog met verhit hoofd in de rij voor het feestbuffet aanschuiven, hoor ik iemand zeggen:  ‘Dat zijn die twee leeuwendansmeisjes.’ Als ik straks 60 ben noemen ze me nog een meisje, maar het is ook een beetje verwarrend voor mensen als je dit op mijn leeftijd doet.

De stemming bij de gasten stijgt bij het zien van het uitgebreide warme en koude buffet nog verder en deze hongerige vegetarische leeuwen vallen ook voorzichtig aan. Niet teveel, want straks volgt nog een demo op de dijk en anders wordt het te glibberig.

Na de maaltijd geven Eva en Cora met haar kleindochter een prachtige demo kung fu waaiervorm. ‘Jet Li’, zoals we de vorm inmiddels noemen, knalt er daarna lekker uit bij me en Jessica toont ook vol power haar nan gun, zuidelijke stokvorm, die ze in recordtijd van drie weken geleerd heeft van Lilian. Kong Mien Ho geeft een indrukwekkende, krachtige demo 56-Chenstijl en Michel sluit de rij.

De leeuw uit Leeuwarden moet haar laatste treinaansluiting naar huis nog halen, dus we proppen onszelf snel de auto’s in en worden vriendelijk uitgezwaaid. Bedankt voor de uitnodiging en tot ziens!

Open London Wushu 18/19/20 mei 2007

Ski’s en ass to grass squats! (Vrijdag 18 mei2007 )

Het derde toernooiweekend op rij speelt zich na België en Amersfoort af in London. De Excel staat al in megaproporties en met futuristisch uiterlijk paraat voor de Olympische Spelen van 2012. Dit weekend is een van de acht enorme hallen het toneel van de ‘Seni07’, waar het ‘Open London Wushu’ een onderdeel van is. Voor het eerst is dit kampioenschap opengesteld voor buitenlanders en Oranje Tijger is uitgenodigd om mee te doen. Fang en Ling vormen de vervaarlijke voorhoede met hun nan quan (zuidelijke vuistvorm), nan dao (zuidelijk breedzwaard), qiang (speer) en taijiquan met duizelingwekkende Olympische sprongen. Rooky en Richard staan daar als warlords met hun jian shu (zwaard met doekje) en qiang (speer) achter en Jessica, Otto en ik vormen de wat softere achterhoede met taijiquan (taijivuist) en taijijian(taijizwaard).

De speren zijn tijdens de vliegreis met alle zwaarden in een meterslange hoes gestopt en reizen onder de noemer ‘ski’s’ mee bij de outsize/odd size bagage. Zo reist een deel van de wapens gratis mee en dat zal het motto worden voor dit weekend. ‘It’s free!’ Als we het speciaal gebouwde Excelstation uitlopen onder metershoge witte zeilbespanningen die de brede promenade droog moeten houden bij een Engels buitje worden de afmetingen van het gebouw zichtbaar. Op de noordzuidas vormt een gang van dertig meter breed en tien meter hoog een honderden meters lange verbindingslijn met talloze kiosken en terrasjes die de bezoekers van de acht naastgelegen hallen voorzien van voedsel.

Grote ‘Toilets straight ahead’ borden wijzen de duizenden bezoekers waar ze moeten zijn om alles weer kwijt te raken. De Seni07 wordt al groots aangekondigd op metersgrote borden waar Aziatische vechters van diverse disciplines op staan. ‘Mag ik hier tussen lopen?’, vraag ik me na Hong Kong weer eens af. Een blik in hal N3 is ons nog niet gegund, maar we weten dat er dit weekend een sportbeurs is, demo’s en seminars zijn en toernooien in allerlei vechtsporten gehouden worden. Ik weet nog steeds niet wat ik morgen precies zal lopen, want je mag eigenlijk maar één vuist- en één wapenvorm doen. Omdat ik de 42-zwaardvorm nog goed moet leren, worden het waarschijnlijk de 24- en 42 handvorm als dat mag. Het zal nog moeilijk blijken om het inschrijfgeld te betalen dit weekend, dus vooralsnog is de deelname ook ‘free’.

 Na de lange reis met vijf keer overstappen vanaf vliegveld London Luton is het goed uitrusten op de kamer van het naast de Excel gelegen Village Inn hotel. We eten een hapje in een nabijgelegen moderne pub en de ober is duidelijk blij met deze klandizie die ‘pints of tabwater’ bestelt. ‘It’s free!’ Na afloop komt hij beleefd vragen hoe het kraanwater gesmaakt heeft. Als we na de maaltijd even een blik werpen bij N4 begint daar een vechtsportgala, maar aangezien je er toegangskaartjes voor moet kopen en het niet gratis is, gaan we maar niet naar binnen.

We kunnen om 20.00 uur op de kamer beginnen aan de mentale voorbereiding voor morgen. Jessica, Fang en ik staan in dezelfde poule met taijquan en ook de lange en korte wapens zitten in dezelfde poule. Rooky en Richard staan dus met Fang en Ling in dezelfde poule, ook niet erg handig. Dit wordt een lange nacht, want we hoeven morgen pas om 10.00 uur richting Excel te gaan. Het toppunt van sportavontuur: op je bed liggend tv. kijken naar een documentaire over een wolvenman. Zal Shakira zich ook zo vervelen als ze op tournee  is? Inmiddels heeft Jessica de kamer volgespoten met massageolie, want ze is intensief aan het trainen en de beenspieren moeten soepel blijven. Maar dan begint het geïmproviseerde ‘free’ seminar over krachttraining van de benen van het aanstormend talent van Oranje Tijger Jessica Damhuis. Met open oren en mond luister ik aandachtig naar alles wat ze me doceert over ‘ass to grass squats’ en ‘squats lunge’. Voortaan kan ik mijn beenspieren op verantwoorde wijze volgens de adviezen van haar sportfysiotherapeut trainen als een echte Shaolinmonnik! Als ik de eerste oefening uitprobeer schiet er al bijna een kramp in mijn bovenbenen, dus ik bewaar de schema’s en tekeningen maar tot thuis.

Paars vilt en verkeerde prijzen. (Zaterdag 19 mei 2007)

Als ik zaterdagochtend uren voordat we naar de Excel gaan, buiten voor het hotel sta te trainen, staren de eerste pubgangers vanachter hun biertjes me verbaasd aan. Tot de tanden toe bewapend met taijizwaarden, speren en breedzwaarden sluiten we aan bij de deelnemersrij. Inschrijfgeld betalen hoeven we nog steeds niet. Mijn naam staat twee keer op de lijst onder elkaar in dezelfde poule met de 24- en 42-handvorm, dus dat mag wel voor deze buitenlandse ‘who has come all the way from Holland.’ Als we de evenementenhal inlopen is de eerste indruk een lawine van beelden en geluid die zich over ons uitstort. De enorme hal bevat stands met imponerende vechtsportartikelen, een boksring, climbingwall met militairen en diverse toernooivelden waar dit weekend om beurten alle wedstrijden worden gehouden van o.a. budo, capoeira en wushu. Duizenden bezoekers van diverse vechtsportdisciplines stromen in de loop van de dag door de hal en de doorsnee bezoeker is van het type ‘man met beschuitrollen onder de oksels’. Het geluid is zo oorverdovend dat ik het eerst betreur dat ik mijn oordopjes in het hotel heb laten liggen. Maar een mens went aan alles, dus na een tijdje hoor je alleen maar de opzwepende drums van de Zuid-Amerikaanse vechtdansers en kom je in een roes van geluiden en spanning. Is dit wel gezond? De looppaden op de Seni07 zijn voorzien van knalpaarse vilten vloerbedekking die tevens de wushumat moet voorstellen. Daar zijn onze jongens en meiden niet bepaald blij mee, want er is geen demping bij het landen en de sprongen zijn zo atletisch dat de kans op blessures groot is als ze voluit gaan. Tijdens zijn exhibitionvorm zal Richard met zijn speer zelfs een gat prikken in het vilt dat, met Rooky als getuige, wordt vastgelegd op de foto.

Ik hou me maar bezig met de juiste kleurkeuze van mijn pak. Knaloranje vloekt bij paars, lichtblauw staat ook niet mooi, dus ik kies het complementaire geel. Maak ik nu al een cruciale fout, want is die kleur niet alleen voorbehouden aan de keizer en Chen Zhenglei, die vandaag als vip en laatste authentieke Chentelg die kleur ook draagt? Het aantal atleten met Chinese wortels is trouwens meer dan de helft en dat geeft het toernooi een nog oosterser aanblik. Als eerste brengt Ling de jury in extase met haar nan quan, zuidelijke vuistvorm. De juryleden pakken al veel hogere cijfers dan de afgesproken marges tussen 8.0 en 9.0, maar worden op de valreep bij elkaar geroepen en afgeremd door de hoofdjury. Het eindcijfer is 9.05 en daarmee is de eerste plaats binnen. Het is jammer dat alle wapens in dezelfde poule zitten, want nu moeten Rooky en Richard het met hun prachtig uitgevoerde exhibition vormen opnemen tegen Fang en Ling en zullen ze net naast de prijzen grijpen. Fang haalt met haar 42-vorm taijiquan met Olympische sprongen een 8.8 en heeft ook goud. Daar komt nog een tweede plaats naast Ling op de eerste bij voor hun beide wapenvormen. Jessica, Otto en ik zitten in dezelfde poule en de cijfers zijn netjes. Met een wiebelkick volbreng ik de 24-vorm en krijg er 8.65 voor, maar ik denk dat de hoofdjury zich een beetje verrekend heeft bij het middelen. Soms zijn de rekenfoutjes in je nadeel, maar nu in het voordeel. Ik loop de 42-handvorm pas voor de tweede keer op een toernooi. Vorige week  bij de NK van de NWF in Amersfoort hield ik er al een goed gevoel aan over door hem binnen de tijd en zonder veel gewiebel te lopen en er ook nog tot mijn verbazing tweede mee te worden. Het gaat vandaag redelijk lekker en de 8.5 stelt me zeer tevreden. Als Ling me na het lopen nog wat tips geeft en zegt dat ze de fa jin beweging die ik er lekker uit liet knallen goed vond, geeft ze me daarmee zonder het te weten het grootste complimentje dat ik de laatste jaren heb gekregen. Jessica en Otto presteren ook goed en we draaien met zijn drietjes lekker mee te midden van deze Britse toppers. Het wordt weer een lange dag en voordat de prijsuitreiking om 18.00 uur begint, mogen we op de foto met de vips. Wu Bin, de directeur van het Beijing Wushu Institute, voormalige coach van het nationale team met een indrukwekkende lijst met functies, poseert beminnelijk op verzoek met de atleten. Morgen mogen we een seminar bij hem volgen, een hele eer. Als Ling de fotosessie ziet, zegt ze dat het ook leuk is om op de foto te gaan met Chen Zhenglei. Als ik hoor dat hij de laatste authentieke nazaat is van de Chenfamilie, herken ik hem ineens van de foto’s die Numan Pekgoz bij zich had op Ameland, gemaakt toen hij onlangs een maand trainde in China in het dorp waar de Chenfamilie vandaan komt. Ik hoef er niet eens voor naar China, maar krijg hier de kans! Het voelt een beetje aan als een tweede kamerlid op de foto mag met Bush en Poetin. De heren spelen hun rol met verve, dus dit is voor iedereen leuk.

Bij de gezellige, maar chaotische prijsuitreiking wordt Ling haar plaquette weer uit handen genomen en omgeruild voor de juiste. Fang krijgt wel de verkeerde en zal dat pas op de hotelkamer ontdekken. Er zijn mooie plaatjes te schieten van de stralende gezusters Oei die voor een enkele stoere heer nog een derde plaatsje over weten te houden. Wu Bin en Chen Zhenglei overhandigen warm de prijzen. De winnaressen ontvangen niet alleen medailles en plaquettes, maar ook een cadeaucheque en een zwaard. Dat wordt nog zwaarder sjouwen met ski’s.

We besluiten de enerverende dag met een gezamenlijk etentje in een gezellige pub, waar de wapens in de meterslange hoezen in een hoek worden neergezet. Een opmerkzame police officer zou een mooie promotie maken als hij dit wapenarsenaal in een publieke ruimte zou melden. We hebben wat te vieren, maar niet de champagne maar het ‘free tabwater’ stroomt weer rijkelijk. De spanning is voorbij voor iedereen en we lachen wat af om de komisch vertelde verhalen van Rooky en Richard over hun hotel waar je ponden moet bijbetalen voor niet-werkende internetverbindingen en het hotel van Otto dat voor 10 pond per overnachting op een kerkhof gesitueerd is. ‘Wel lekker rustig.’ Ook moest hij tot zijn eigen verbazing op het vliegveld een uur wachten op de marechaussee, omdat het zwaard zichtbaar uit zijn rugzak stak. Als we teruglopen naar het hotel zorgt Jessica nog voor gratis fullcolour programmaboekjes voor iedereen, want die liggen nu onbeheerd op de gesloten balie.

We have been coming all the way from Holland for the seminar of Wu Bin!’ (Zondag 20 mei 2007)

Een rustige nacht op het brandalarm na. Mijn kamergenote is met wat atleten het gratis nachtelijk openbaar vervoer van London aan het verkennen, dus ik vlucht in mijn eentje om 3.45 uur de gang op. Ling schiet verderop snel haar grijze slofjes aan en vlucht naar beneden, maar vergeet alleen haar zus mee te nemen, die tevergeefs in bed op een redding door een brandweerman ligt te wachten. ‘This was no false alarm’ dicteert de directie ons ’s morgens schriftelijk, er heeft iemand zoveel gerookt dat het alarm af ging. Als Jessica ’s morgens na binnenkomst in het hotel meteen doorgaat naar het ontbijt, sta ik al te popelen om mijn ochtendtraining buiten te beginnen. Misschien kan ze het geld voor de overnachting wel terugkrijgen?

Ik mag de sperenhoes dragen als we om tien uur richting Excel lopen voor de seminar van Wu Bin. Een passant vraagt nieuwsgierig of we gaan kanoën. Als ik dit keer serieus antwoord ‘Spears and swords’ kijkt hij direct strak voor zich uit en loopt snel door. We worden door een speciale ingang de evenementenhal ingeloodst en naar het seminargebied gebracht. Temidden van de oorverdovende mix van wedstrijdgeluiden staat een witte rechthoekige afbakening van tentzeilen met plastic ramen. Zestig mensen zitten al opeen gepropt op de grond als discipelen te luisteren naar sifu Wu Bin. We kunnen er niet meer bij, want het is helemaal volgeboekt. Waar zijn onze bewijzen dat we via internet geboekt hebben en onze betalingsbewijzen?  Geen van onze namen staan op de lijst, dus de Russische tijger in me moet even voorzichtig te voorschijn gehaald worden. ‘We have been coming all the way from Holland for the seminar of Wu Bin’, zeg ik op ontstelde toon over deze gigantische teleurstelling. ‘Leef in het moment’, dus gemakshalve ben ik onze deelname aan het toernooi van gisteren alweer vergeten. Holland vinden ze hier blijkbaar ver genoeg weg en de deuren gaan weer open om deze vier buitenlanders naar binnen te proppen. Wu Bin, gekleed in stemmige groene lange kledij, heeft een tolk aan zijn ene zijde en een clapsman die aangeeft wanneer we moeten applaudisseren aan zijn andere zijde. Ik verwacht een lezing die bestaat uit twee uur luisteren voor dit overwegend in zwarte T-shirts met imponerende teksten geklede sportvolk.

De demonstraties worden gegeven door de Asian Champion Cao Yue. Thans directeur van het Beijing Wushu Institute heeft Wu Bin in het verleden zijn sporen verdiend als coach van het nationale team en Jet Li, de kungfufilmster is door hem persoonlijk getraind. Een hele waslijst aan indrukwekkende functies siert zijn CV, dus het is een grote eer hierbij aanwezig te zijn. We gaan vandaag echter niet luisteren, maar de noordelijke vuistvorm leren die hij als eerste vorm aan Jet Li heeft geleerd! Niet te geloven, we gaan bewegen met zijn allen in deze kleine ruimte. Westerse tactische complimentjes worden afgewisseld met Oosterse dwingende zit- en sta op commando’s die ieder braaf opvolgt. Gefaseerd leren we de tientallen razendsnelle bewegingen. Na zes bewegingen kan mijn geheugen het al niet meer bij houden en verander ik van strategie. Langzaam neem ik wat afstand van de meute, begin met een voorzichtig fotootje en als er niets van gezegd wordt, maak ik daarna een instructiefilm. Cao Yue demonstreert langzaam en snel vanuit verschillende standpunten.

Als afsluiting mogen wat atleten uit het publiek deze nieuw geleerde vorm demonstreren. Ling en Fang worden er door de maestro snel uitgepikt en het is verbazingwekkend wat de dames laten zien. Ik meen toch echt dat Ling deze vorm kent zoals ze hem krachtig uitvoert. Wat een geheugen voor bewegingen! Ook Fang geeft een complete, wat sierlijker uitvoering. Als iemand aan me belangstellend vraagt of er een film van de seminar gemaakt wordt, antwoord ik maar dat ik deze speciaal maak voor ‘The Dutch athletes’. Die hebben namelijk hun eigen fotografe, filmmaakster en journaliste bij zich. Een groepsfoto met prachtig certificaat vormt de afsluiting van deze bijzondere gebeurtenis. Nu kan ik thuis flink gaan oefenen, want ik heb al gemerkt dat snelle bewegingen maken ook erg leuk is en veel energie opwekt.

Ondertussen zijn Rooky en Richard ook hun bed uit na de nachtelijke omzwervingen door de stad en lunchen we als afscheid op een binnenterras van de megapassage.

De terugreis bestaat eerst uit drie uur terugreizen met zes metro’s en treinen naar het vliegveld en daarna twee uur in de honderden meterslange rijen van Easyjet  staan. Als de security hoort dat ik met Ling reis moeten mijn schoenen ook uit. Dat kan nog makkelijk, want het vliegtuig vertrekt pas over vijf minuten.

Met dank aan:

-          Lilian Oei voor het regelen van de inschrijvingen.

-          Ling, Fang, Jessica, Otto, Richard en Rooky voor het aangename gezelschap.

-          Ling en Jessica voor de aanwijzingen om vooruitgang te boeken.

-          De organisatie van de London Wushu Open voor de uitnodiging.

NK van de NWF in Amersfoort (12 mei 20007)

High heeled shoes in Wespelaar. (Open Belgische Kampioenschappen)

De jengelende mondharmonica ontbreekt weliswaar, maar als ik deze vroege zondagmorgen 6 mei 2007, uit de trein op de wilde plantengroei stap van stationnetje Wespelaar in België, waan ik me even in de film ‘Once upon a time in the West’.

Schijn bedriegt, want in dit dorp bevindt zich de moderne sporthal waarin vandaag het Open Belgium Wushu Championship  gehouden wordt. ‘Oranje Tijger’ uit Leiden wordt vandaag gecoacht door Fang Oei herself, die voor deze gelegenheid gewapend met gevaarlijke stilettohakken en in trendy outfit de sportvloer betreedt. Ze is vandaag een echte multitasker om even in Engelse businesstalk te blijven, want ze is naast rustige, vakkundige coach tevens de chauffeuse, filmmaakster en ook wel bereid de catering te doen. We zijn echter selfsupporting qua voeding en drank dus ze kan rustig op haar stoeltje blijven zitten met de camera op school. Dat lijkt me ook veel beter voor de vloer, want haar speer richt bij lange na niet zoveel schade aan op de mat als die hakken van haar op de vloer.

Hoe vergaat het de atleten vandaag? Jessica, die haar talent en inzet in Ameland bij de EK van de IMAF/IKFF  in maart al heeft getoond gaat er met de eerste prijs in de categorie taijijian vandoor en wordt tweede met de 42-vorm taijiquan. Otto mag vandaag al twee keer op de derde plaats op het podium staan en zit in de lift. Ikzelf mag op de eerste plaats staan voor de 24-vorm taijiquan naast wat jongens die de leeftijd van mijn neefjes hebben en ook naast Jessica op de tweede plaats met mijn zwaardvorm. Jurgen van Hoorenbeek, de organisator van het toernooi en jurylid komt nog even tussendoor met hoffelijke Vlaamse voorkomendheid wat tips geven aan me. Die zijn altijd welkom, zeker van deskundigen als hij.

Maar het sensationele werk komt vandaag van Rudchen, Guliad en Richard. Het is lang wachten voor deze jongens voor ze uiteindelijk aan de beurt zijn, maar dat gaan ze tekeer! Rudchen gaat met zijn daoshuvorm zo snel dat ook de Belgen even met de ogen knippe